Als ik straks oud ben, ziek en zwak, 

En de pijn verjaagd de slaap, Als onrust neemt van mij bezit,

Doe dan wat onvermijdelijk is,  En laat me gaan..

 De laatste goed daad.

 Beslis voor mij, En wees niet laf,

 Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,

Of uitstel tot  het beter past

bij een verloren strijd

 Ik ben niet bang tijdens de laatste gang,

Jij loopt niet weg: Jij kijkt mij aan,

 Je noemt me bij mijn liefste naam,

En houd mij stevig vast.

 Vandaag voor het laatst

Groet ik je met mijn hondenstaart…

Wat jij liet doen deed je voor mij:  

Je hebt mij nog meer pijn bespaard,

 Voor zinloos lijden mij bewaard

 Een zwaar besluit? Nee huil nou niet!

Een wijs besluit dat werd gegrond

Op een oud en uniek verbond:

 Jij bent mijn baas en ik jou hond.

Onze Amy is vorige week dinsdag 13 juli, overleden. Ze was zo moe en onrustig en had zo'n pijn dat we besloten hebben om haar in te laten slapen. Ze was er echt aan toe. Ze is zo mooi en rustig van ons heen gegaan dat ons dat ook iets van rust heeft gegeven. Echt als of ze ons dankbaar was. Afgelopen donderdag, 15 juli,hebben we bij het crematorium voor de laatste keer afscheid genomen, met Amy geknuffeld, geaaid en kusjes gegeven. Daarna werd ze gecremeerd. Hier hebben we opgewacht en zo konden we haar na 2 uurtjes weer mee naar huis nemen, waar ze een mooi plekje heeft gekregen. Het idee dat ze niet meer moe is, geen pijn meer heeft is fijn, maar het gemis is vreselijk. Heel wat tranen hebben gevloeid en soms nog. Maar het is goed zo…….

Afscheid

Twee donkerbruine hondenogen,

keken mij heel droevig aan.

Het is alsof ze wilde vragen

"Is het mijn tijd om te gaan?"

Verdrietig moest ik dit beamen,

drukte haar zachtjes aan mijn hart.

Het liefste ging ik met haar samen

deze weg vol pijn en smart.

Heel veel dank voor al je liefde,

heel veel dank voor al je trouw.

Amy-lief ga nu maar slapen,

dank je wel, IK HOU VAN JOU.

27 maart 1997- 13 juli 2010

Ik mis je

 
Amy 13juli 2010